Hier vindt U de reisverhalen van Hans van Beers, onze vrijwilliger, die nu op weg is naar Santiago de Compostella. Onderwerp: Sponsor - fietstocht Hans Dag lieve fietsvrienden Op de laatste camping had ik net een internet aansluiting gevonden en was ik stevig aan het typen. Als een donderklap bij heldere hemel brak er een vreselijk onweer uit. Mijn Nederlandse campinggenoten hebben mijn nkleding in de tent gelegd, tent dichtgemaakt en tassen gesloten. Dat noem ik reizigersgeluk. Het werd een zeer zware regebui met veel onweer. Het water viel met bakken uit de lucht. Samen met mijn reisgenoten eerst maar eens in de campingkroeg lekker gegeten en gedronken, want zoveel regen kun je toch niet tegen houden. Later bleek dat alles redelijk droog was gebleven, een beetje vocht maar daar slaap je wel doorheen De volgende ochtend in alle vroegte de tocht hervat. Het onweer heeft de lucht geklaard, het voelt knapperig fris aan. Vandaag worden er kilometers gemaakt. Van Burgos tot iets voorbij Astorga rijd je op een vlakke hoogvlakte. In Leon de kathedraal bezocht, wat een pracht en wat een uitbundigheid. De stad uitkomen is een ander probleem, maar een vriendelijke Spaanse mijnheer heeft een stuk met mij opgereden en als loods gefungeerd. Na vandaag zijn er geen excuses meer om niet op de fiets te springen. Ik heb de eerste Nederlandse pelgrim gezien met een electrische fiets, geweldig. In Astorga een hostal genomen en met de vieze ranzige kleding, in bad gegaan. Ik schoon, de was schoon. Door de kamer allemaal touwtjes gespannen om het spul te drogen. s'Morgens de fiets uit de kelder opgeduikeld, het metalen paard bepakt en op stap. Dit is mooi, je ziet dat er een einde komt aan de hoogvlakte, op de bergen ligt nog sneeuw, daar ga ik naar toe. Maar voorlopig is het alleen maar mooi lekker ruikende brem, zingende vogeltjes af en toe een konijn en hert. Dan bijna onmerkbaar, is het uit met het rollen, het tempo zakt naar 9 km, de sneeuwtopjes komen dichterbij Er komen ook andere pelgrims, gezellig wandelend zonder bepakking, die ligt al in de bus op weg naar de volgende auberge. Ook leuk, iedereen zijn pret. De berg wordt steil, ik herken hem van de vorige keer dit is de berg naar het IJzeren kruis, als je dit haalt dan haal je alles. Het dorpje ligt op 1500 m hoogte maar het IJzeren kruis is nog iets verder. Er ligt een hele berg steentjes, spulletjes, de berg wordt ieder jaar een beetje groter. Hier liggen de symbolische lasten van de pelgrims, alles kwijt nu nog maar 300 km lopen, fietsen of paardrijden. Wat me het meeste bij blijft zijn de heerlijke geuren van alle bloemen, struiken en planten. Mijn lichaamsgeuren frissen er helemaal van op, of denk ik dat maar. Dan volgt een ijzingwekkende afdaling naar Ponferrado, vooral in remmen hangen, kilometers lang. Ik ben blij met mijn fietsenmaker. Mij bekruipt een misselijk makend gevoel. Dit gaat veel steiler naar beneden dan de andere kant naar boven. Dat belooft wat voor de terugreis. Ook nog getuige geweest van dierenliefde. De hond is je beste kameraad en het beestje mocht mee op pelgrimstocht. Het beest vind er hoogstwaarschijnlijk niets aan. Deze hond in ieder geval niet, voetjes kapot, hond doodziek, het beestje wilde en kon niet meer. De tocht moet wandelend, of op de fiets op te paard worden afgelegd. Nergens staat dat je je hond mee moet nemen. De hond is uitgeteld. Ik moet nog verder, de Ceibrero ligt te wachten. Ik dacht dat remmend afdalen erg was, maar aan deze fietshelling komt geen einde 18 km helling. De eerste keer tijdens deze reis dat ik uitgewoond ben. Het eten hoeft niet lekker te zijn als het maar veel is, bijtanken noemen ze dat. Wel een liter koud bier gedronken om het vocht aan te vullen. De volgende dag verder naar boven. Ik rijd nu boven de wolken. Het kapelletje op de Ceibrero is erg mooi, hier maar eens wat kaarsjes aangestoken. Na de afdaling door het wolkenpakket staan we weer met beide benen op de grond. In een dag ongeveer 2500 meter geklommen. Nu zijn het alleen maar heuveltjes. 60 km voor Santiago een slaapplaats gezocht. Dat is niet eenvoudig want in het weekend wandelen veel Spanjaarden een stuk van de Camino en iedereen stort zich op de weinige slaapplekken. Een paar uren geleden, aangekomen in Santiago. Bij het Office pelligrino mijn Compestela gehaald, het officiele document dat ik de tocht volgens de regels heb uitgevoerd. Ik ben tevreden. Santiago is een groot gekkenhuis, veel vertier, middeleeuwse kraampjes, handel en vooral veel mensen. Ik ben maar doorgereden naar het westen, want daar ligt mijn keerpunt. In Negreira een slaaplaats gevonden in de spinternieuwe herberg. Morgen gaat het weer verder Veel groeten Hans Hallo vrienden De tocht gaat voorspoedig. Ik wil niet zeggen eenvoudig want de beklimming van de Ibanet was pittig maar na drie uren klimmen zat dat er ook weer op. Voor de verdere rest is het een groot fietsfeest. Onvoorstelbaar veel mensen die allemaal op weg zijn naar Santiago de Compostela. Nederlanders op de fiets, Fransen en Spanjaarden en ook nog wel wat Nederlanders te voet. Ik ben een paar keer het pad van de wandelaar gevolgd, alle respect paden vol met stenen, geen langzame stijgingen, in de volle zon en maar door lopen. Dan heb je karakter en goede voeten. Geef mij maar het rollen. Spanje is bijna failliet, het heeft geen geld meer. Ik heb nu kunnen zien waar al dat geld in is gaan zitten. In wegen, in infrastructuur. Alles is vernieuwd, in een woord het ziet er prachtig uit. De hele Camino is Europees erfgoed en dat willen ze weten. Ieder dorpje geniet ervan mee alle pleinen zijn verfraaid en er zijn ontzettend veel goede voorzieningen, Er zijn erg veel goede auberges waar de pelgrim kan uitrusten en voor een spotprijs kan overnachten. Je waant je in een paradijs als je door Noord Spanje fietst. De wegkanten zijn allemaal ingezaaid met prachtige bloemen, klaprozen, korenbloemen, franse geraniums, je kunt het niet zo gek bedenken of het groeit er. Daar zitten heel wat Europese Unie munten in. Ook die van ons. Trek je wandelschoen aan, zadel je paard, belaad je ezel of spring op de fiets en kom kijken. Het is de moeite waard. Ik ben nu voorbij Burgos en fiets door de hoogvlakte. De wandelroute loopt hier langs de verharde weg. Ik overdrijf niet als ik dagelijks meer dan 1000 wandelaars zie die allemaal dezelfde kant op gaan. Mensen komen overal vandaan, Japanners, Canadezen, Amerikanen, Duitsers, Fransen, noem maar op het loopt er rond. Particia uit Frankrijk met twee paarden een andere Franse mevrouw met een ezel, Twee ongelofelijk dikke Russen, meer dan 150 kg uit Petersburg. s,avonds strijkt iedereen neer, of op de camping of in de auberge de peligrino. Ik heb nu ongeveeer 2000 km gefietst en het ziet er naar uit dat die andre 4000 ook wel zullen volgen. Morgen nog een dagje op de hoogvlakte en daarna gaat het weer de bergen in , berg op en af. In het weekend ben ik waarschijnlijk In Santioago de Cmpstela. Ik rijd dan even door naar Cap de Finistere en daarna begint de terugreis. Ik heb niet de hele tijd natuurplaatjes bekeken. Ik heb zelfs de tijd genomen om alle mooie Kathedralen van binnen te bekijken. Frankrijk heeft mooie kerken maar de Spanjaarden weten er ook wat van. De hoogtepunten zijn voor mij de kerk in Burgos en Monte Calzado. Maar ieder ook ieder veld kapelletje heeft zo zijn charme. Tot nu toe veel fietsplezier gehad. Er nadert een onweer. De computer is alleen keer uitgevallen Groetjes Hans Hallo vrienden Het is gelukt, na een prachtige tocht door Frankrijk ben ik zojuist aangekomen in Saint Jean Pied de Port aan de voet van de Pyreneeen. Het is erg warm geweest, mijn lippen zijn verbrand. Tegenwind was mijn deel en niet te vergeten het heeft behoorlijk geregend.Maar fietsen is nu eenmaal geweldig. Alle kleine kwaaltjes verdwijnen als sneeuw voor de zon en er komen andere kleine kwaaltjes als slijtplekken en verdoofde vingers voor terug. Maar wat een pret. Gelukkig ben ik niet alleen op de route, iedere avond tref ik op een camping of refugio andere pelgrims met even geweldige verhalen. Vandaag heb mijn broer met zijn vrouw ontmoet op de camping municipal in St Jean. Ook de Fransen blijven even leuk en behulpzaam. De tocht is behoorlijk heuvelachtig, hoogtepunt uit die klasse is de omgeving van St Emelion en de aanloop naar de Pyreneeen. Les Landes is vlak en erg lelijk. Het bestaat uit dennenbossen die alleen voor productiedoeleinden gebruikt worden. Zoveel lelijke bossen dat het bijna mooi wordt. Morgen gaat het echte werk beginnen van St Jean naar Roncesvalles in Spanje een hoogteverschil van 200 m naar 1400 m dat wordt leuk. Kort berichtje dus want er staat een rij mensen te wachten voor de ene computer in het bureau du tourisme. Ik wil de Fransen als vriend blijven beschouwen. Ik bericht zo snel mogelijk over mijn eerste bergetappe. Veel groeten Hans